Miguel Mosquera. Silencios 4
Poesía

SILENCIOS / O que sabemos do incendio

Escribín este poema, “O que sabemos do incendio” por encargo persoal do artista Miguel Mosquera para formar parte da súa obra “Silencios” Segundo proxecto 2017 – 2020.

Estou sincera e felizmente orgulloso de que este enorme artista quixese que eu fose un dos 12 poetas convidados a escribir un poema para cada unha das 12 caixas que compoñen esta intervención artística.

Cada unha destas caixas é unha obra de arte e, ó mesmo tempo, un poderoso acto de protesta contra a neglixencia, contra a ignominia, contra os silencios, contra as causas e as consecuencias que envolven a traxedia de cada un dos incendios que asolan Galiza un ano tras outro.

A miña caixa (2/12) contén, ademais de toda a arte que podedes ver e mais o meu poema, a terra queimada e as cinzas recollidas o 4 de agosto de 2020 en San Pedro de Flariz (Monterrei, Ourense), despois do incendio que tivera lugar días antes nesta zona que arde, practicamente, cada ano.

[Un chisco máis de información sobre o artista tras da obra de arte: https://i.gal/miguelmosqueraartista]

A casualidade quixo que eu rematase de escribir este poema exactamente un ano despois, o 4 de agosto de 2021.

O que sabemos do incendio

Coñecemos o nome do lume
a textura, o tacto e o gusto
catro, oito apelidos de cada labarada
o número exacto de copas de augardente
para convidar a veciñanza no velorio
–contando co grolo para o morto–
os cantos que se murmuran en estado de transo
arredor do cadaleito, cando a vergoña
impide a pronuncia da culpa.

Intuímos o berro da fraga
o voo errático da ave do paraíso
perdendo o equilibrio co peso do inferno nas ás
o cartel que anuncia a venda da terra ó mellor ofertante
o prezo marcado coa tintura das flores de opio
o adormecemento que provoca a fumeira e a néboa
os pesadelos comunais, o telúrico xeito
de ollarmos sempre en dirección contraria.

Sabémoslle o prezo á terra, tamén bailamos co rito
na poxa das escasas pingas de choiva que nos restan
do ouro que nos vai queimando as uñas, delatando
as faces de reposto que levamos na faldriqueira
para corrixir a constante inclinación da dignidade.

Sospeitamos cal é a nosa maior habelencia
construír palíndromos cos alcumes de todo un pobo
sen fregar sequera o segredo que delata a aldea
ou a montaña que pare as fillas combustibles.

Entendemos o mecanismo da refracción
como queima a superficie interna da terra
mentres se pronuncia o pleonasmo
–pés descalzos–
como arde un ollo trala lupa
en cantos anacos esnaquizar un espello
para que a formiga coñeza o ego e os seus efectos
intres antes do exterminio das irmás.

Sabemos mastigar o vidro e o carbón
como indicarlle ó cadáver por onde debe pisar
cal é o atallo que leva ó interior da foresta
como se lle mente á prole con falsas lendas
cando a negrura da pel racha cos mitos, os dentes
e a dignidade antes de atravesar o esófago
e replicar o baleiro do mundo
na famélica metáfora do incendio.

[ Carlos Da Aira. Allariz, 04/08/2021 ]

You Might Also Like...

No Comments

    Leave a Reply

    *

    A %d blogueros les gusta esto: