Xa nada cheira coma antes

Xa nada cheira coma antes

Os libros xa non cheiran a libro. Aquel arrecendo que xurdía do horizonte onde se unen as peles máis brancas, aquel cordón umbilical que asomaba nas puntadas, aquela mestura de cola, tinta e papel colonizándonos os pulmóns, aquela antesala da adicción máis doce para nós, consumidores, e máis dura para eles, o sistema. Agora, se lapas os dedos despois de pasar cada páxina, xa non notas aquel sabor a mazá verde e ácida, aquel resaibo a droga prohibida, a transgresión, a delito, a heroicidade.

As portas das casas xa non cheiran coma antes, a benvida e sorpresa, a froita fresca. Agora fede a pólvora e a trampa por tras dos pechos, entre os gonzos, e unha corrente de aire tóxica substituíu aqueles felpudos de goma que arrincaban de raíz todos os pasos mal dados durante a xornada. Agora todas as portas semellan portas de atrás, e todas as cancelas pechan do revés, contra o mundo, convertendo cada visita, cada veciño, nun inimigo que derrubar.

As noites xa non cheiran a noite. Limpamos concienciudamente a superficie das nosas mentiras, antes de pronuncialas, coa máis variada gama de produtos de hixiene persoal, facendo da nosa nocturnidade un oco aséptico e baleiro onde xa non agochamos os bicos prohibidos, eses que nos daban a vida ao tempo que nos roubaban a virxindade coa violencia da primeira copa de augardente.

Os charcos xa non cheiran a charco, nin a auga; cheiran a chuvia ácida, a documental sobre Chernóbil e mutacións xenéticas, cheiran a chapapote e praia sen ondas, nin rochas, nin vento, nin cunchas; cheiran a buratos de ladrillo, ou nin sequera iso: cheiran a buratos grises, a pésima novela de ciencia ficción, a máquina do tempo sen batería. As nenas de mañá míranse nos charcos de hoxe e non se ven reflectidas; saltan nos charcos de hoxe e non chapican unha soa gota de auga, saltan neles con todas as súas forzas e apenas conseguen producir o terrible ruído duns zapatos esmagando formigas que xa non volven de traballar, como nos contos, senón de emborracharse na taberna, e é por iso que volven facendo eses.

O amor xa non cheira coma antes, a inocencia desbocada e perigosa. Toda a tecnoloxía deste século foi inventada e desenvolvida quer para ocultar o arrecendo do amor quer para fabricar os cartos cos que lle mercar un fermoso disfrace e un perfume indecentemente caro. Sexa como for, estamos a pagar a nosa perda irremediable do olfacto para o amor.

Xa nin o odio cheira coma antes!
Lembrades? Lembrades como arrecendía antes, o odio, a revolución?
Agora o odio tan só cheira -simple e asepticamente- a odio; e así non hai quen se namore.

Poema e fotografía: Carlos Da Aira

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*