Un conto diferente
Relato

Un conto diferente

Luísa levaba toda a tarde rozando a leira. Dicían na aldea que o príncipe visitaba aquel día a vila, pero seguro que non viría ata alí para botarlle unha man a unha nena labrega de trece anos. Se nin sequera sabería por onde agarrar a fouce!, pensou.

Veulle á memoria, mentres traballaba, o baile do domingo, cando aquel mozo, que ninguén sabía de onde saíra -tampouco cando nin por onde marchara- a sacara a bailar. Puidera sentir ó redor do seu corpo, durante todo un valse, aqueles brazos que parecían carballos. Tanto se concentrou en lembrar aquel tacto, aqueles brazos, aquelas mans, que nunha das pasadas escapoulle a gadaña das mans e por pouco non perdeu un pé. Sorte que tan só perdeu o equilibrio… e o sentido.

Cando volveu en si e abriu os ollos, deitada sobre a follaxe e os restos da herba segada, era xa noite pechada. Notou o frío do relento no pé dereito, e decatouse de que cortara a cana da bota de arriba a abaixo. O seu pé de labrega, por sorte, seguía intacto, forte e firmemente unido á perna.

Oíu como daban as doce no campanario de Santo Estevo mentres botaba a correr medio descalza de volta á casa, atravesando hortas e sorteando cabazas, tomateiras ou pementos, vendo de esguello como cobras e ratos escapaban, espantados, ó seu paso.

Tan só podía pensar en Ramona, no preocupada que estaría. Naqueles contos tan horribles que lles contaban ás nenas, as madrastras sempre eran as malas, unhas feas e temibles bruxas, pero ela, Ramona, era a persoa máis boa e cariñosa que Luísa coñecía, e convertérase nunha segunda nai para ela e as súas irmás dende que padre enviuvara, ademais de axudar coas terras e o gando xunto ó resto da familia.

A bota alí ficou, no centro da leira, rachada, soa, calada, cincenta, esquecida.

Ó día seguinte chegou á aldea un home novo vestido con roupaxes de pano e seda e botóns de ouro, pero o máis sorprendente non era tanto as roupaxes caras que vestía como o feito de que chegase nun carro tirado por unha parella de bois de branco e relucente pelame.

Disque se achegou a uns nenos que xogaban ós astrágalos no medio da aira, e que lles preguntou directamente por Xaime, o pai de Luísa; así mesmo.

Os rapaces miráronse cos ollos abertos coma pozos e, marabillados e curiosos por saber que podía querer aquel home do pai de Luísa, correron buscalo coma se dunha carreira se tratase. Cando Xaime chegou, con aqueles raparigos cos ollos e a boca aínda sen pechar ás súas costas, aquel home, sen sequera presentarse e sen ningún tipo de explicacións, ofreceulle tal cantidade de diñeiro por aquel terreo que a Xaime nin se lle pasou pola cabeza preguntar por que ou para que o quería, e moito menos rexeitar aquela oferta.

Luísa non chegou a ver aquel home; de feito, e aínda que houbo de atravesar toda a aldea, alí tan só aseguraban que o viran seu pai, aqueles dous raparigos e unha anciá que dicía que o vira pasar dende o banco da solaina onde tomaba o sol, e que, de tan vella e de tan cega como estaba, en realidade non podería asegurar se aqueles animais que tiraban do carro eran bois, cabalos ou ratos.

Para pechar o trato, o comprador puxo unha soa condición. O campo debía ficar para sempre tal e como estaba naquel momento, sen que ninguén entrase alí nin tocase nada, incluíndo -e nisto insistiu con firmeza- aquela bota negra e rota que permanecía alí no medio do terreo.

Aquel home nunca máis foi visto pola aldea nin tampouco traballando aquel terreo que comprara por un prezo desorbitado, pero o feito é que a maleza nunca máis volveu medrar alí. Ou non medraba, ou alguén a limpaba sen que ninguén nunca o vise, unha de dúas.

Luísa, a piques de xubilarse do seu traballo como veterinaria de campo que lle permitira non ter que abandonar nunca a súa amada aldea e familia, nunca llo contou a ninguén, pero algúns días, contra a media noite, aínda vai a aquel eido, camiñando por sendas que xa case só ela coñece.

Ás veces mesmo se achega á bota, e cando o fai, con coidado de non tocala, sempre atopa dentro un ramallete de flores silvestres, aínda frescas e recendentes, tómao con delicadeza entre as mans, arrímao contra o peito e baila un valse.

Relato e foto: Carlos Da Aira

No Comments

    Leave a Reply

    *

    A %d blogueros les gusta esto: