Teño bágoas dabondo

Teño bágoas dabondo

Teño bágoas dabondo
para construír un fogar no que chorar,
paredes de sal que non me atrapen
e un chan para pisalo e sentir
a firmeza da terra que me contén.

Teño mil motivos para estoupar
e un só para construírme,
facerme de ferro, enferruxar a tristura
de saber que seguirei só
cando todo isto remate.

Teño un feixe de poemas
que aínda non che escribín,
pero ti xa coñeces
tódalas rimas,
tódolos versos
que os habían inundar.

Teño o peito cheo de ardora
e un mar de ríos
que nunca desembocarán en ti,
e aínda así
descubrireime sorrindo
cando ti coñezas os ollos do teu futuro
e eu
o insomnio de tódalas noites
nas que xa non me lembrarás.

Poema: Carlos Da Aira
Fotografía:Carlos Da Aira

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*