Arquivo da etiqueta: poesía onírica

A preocupación de Stephen Hawking

Leo en algures -un xornal independente, os ollos do meu can- que Stephen Hawking está enormemente preocupado polo planeta; que di que seguramente teremos que liscar finalmente a Marte para sobrevivir -ou morrer no intento.
Sobrevivir a que, a quen?

Na rúa reparo na presenza de sinais postmodernos, fabricados con materiais sustentables e cubertos dunha fina película dun produto de nome impronunciable que repele as manchas do 98% de clases de sangue, incluída a dos inocentes.

Soño cunha patera futurista camiño de Marte, un continente ateigado no interior, un mar de esperanza nos rostros dos migrantes, algunhas mulleres preñadas, algunha poeta despistada que subiu confundida -pensando que embarcaba nunha elexía-, algún suicida con algo que contar, sen ninguén a quen llo contar…

Policía interestelar, unha galaxia morre cada mes, centos de estrelas esmorecendo cada día, milleiros de fachos de luz rebotando contra prexuízos gasosos cada segundo e ti preocupado por como inserir a palabra estirpe nese poema para aumentar de maneira exponencial as probabilidades de gañar un concurso pasando por riba de ducias de poetas que xa venden máis libros que túa nai sandalias na súa tenda de barrio un día de feira.

Unha liorta de tele-realidade entre futuros votantes dun referendo ilegal e antigos votantes dunha constitución de xoguete, o guión da nova entrega dese superheroe con mallas cinguidas que coñeciches unha noite de bebedeira. Un trillón de estrelas sen rumbo no multiverso e ti cos pantalóns baixados e unha teoría holística entre as mans. Unha invitación jodorovskiana a xogar a pasapalabra.

Comeza por g: gaia.
Contén o ch: pachamama.
Comeza por k: karma.
Contén o alento: pánico a ser unha molécula de po e non existir ningún plan para salvarte, ningún deus para lle cuspir a culpa, ningunha enerxía que te atravese a ritmo de viaxe astral explicándoo todo, coma un orgasmo.

Leo en algures -os pousos do té, os ollos dun cartomántico- varios parágrafos que comezan coa palabra nós e continúan cunha crítica social e un chamamento á revolución, e teño que volver atrás unha ducia de veces e volver ler máis e máis a fondo, con máis intensidade, e nada, non son quen de adiviñar a que nós se refiren, porque cada nós é un nós diferente e un nós non fala do outro nós, hai nós que son exclusivos e non inclúen os outros nós, pero tódolos nós parecen querer falar de nós e incluírnos a todas e todos nós, pero non, non, non, cada nós é un nós diferente, e finalmente teño que separar os parágrafos en pequenos montóns para clasificalos e catalogalos, e saber se estou nalgún deses nós e daquela decidirme por ese nós e berrar “si, nós, nós, somos nós, nosoutros, somos nosoutros, e vosoutros non sodes nosoutros!”, e sentirme por fin satisfeito, a gusto comigo mesmo, con nós mesmos, e saber que pertenzo a ese grupo exclusivo de persoas que somos nós, e por tanto mellores que vós, que sodes un outro nós pero non sodes nós.

No espazo, no baleiro absoluto, a nada.
Nin nós, nin vós, nin eles.
Nada.

Ou talvez, en todo caso, un final feliz, a apostasía final de todas e cada unha das mentiras que nos choven cando nos cremos o centro de algo.

Nós: o centro dos límites da periferia.

Poema e foto: Carlos Da Aira

Lethes (ou como esquecer sen deixar de lembrar)

Volvín visitar cada un dos cumios que case acadei, aqueles que albiscara tan só uns intres antes de volver esvarar ladeira abaixo -cada vez dunha maneira tan diferente, cada dúas do mesmo xeito- e redescubrín tódalas túas ausencias, os sinais de tódalas túas partidas.

Procurei aínda algunhas choivas máis alá, e retornei aos lugares onde caer da cerdeira embaixo non mancaba, onde as feridas curaban soprándolles palabras que non rimaban e os animais salvaxes aínda non nos metían medo, onde loitar contra a fenda da pedra era tan só xogar a tentar pasar polo burato dun penedo, e non este ir apagando os sorrisos e prendendo as sombras.

Pasei xunto ao vello pozo de auga limpa -non potable- que cavaramos xuntos coas mans espidas, e atopei unha arma de xoguete feita de pólas e gallos que disparaba balas que mataban tan só por uns segundos, o tempo xusto de dicir “estás morto”, e con ela dispareime nas tempas quince mil trescentas trinta veces, asasinando de cada vez un recordo fermoso e inútil… e case conseguín esquecer.

Camiñei ata o banco de pedra que persiste no medio da aira para preguntar ás máis vellas da aldea polo teu paradoiro, e unha tras doutra sinalaron os meus ollos antes de aturuxar ao unísono, convertendo o pobo enteiro nunha néboa mesta a través da que crin verte brandindo unha fouce enferruxada e unha roseira espiñenta.

Roubei unha barca á beira do Lethes e baixo a chaparrada remei forte e fondo ata arfar, e ao volver a vista atrás unha lexión de sereas escoltaba a miña popa, empurrando en silencio. Faleilles, pregunteilles pola outra beira, por que non daba chegado a ela despois de tanto tempo como levaba a remar, e un canto asasino e fermoso agromou nos seus beizos, sangrándome os ouvidos, secándome as pálpebras, furando unha vez máis a coiraza de ferro e chumbo sobre a que tantos desexos gravara en cursiva para non os esquecer durante as batallas máis tristes e morriñentas, esas libradas a prol da tenrura. E aínda sigo a remar…

Sen medo á escuridade da noite nin ao ouveo do lobo, sen medo a tropezar nos coios ou en recordos feridores, continúo a mergullar o meu corpo en mares sen fondo e sen ondas, mares que descoñezo profundamente -eu que nunca fun home de mar, que rendo culto a espirais feitas de ríos sen pontes e fíos de sangue, ríos nos que nunca nos bañamos e nos que xa nunca nos bañaremos.

E unha morte tras doutra continúo a lanzarme dende as rochas máis elevadas e esvaradías ás avoltas augas dos meus múltiples fracasos. Unha noite tras doutra continúo a berrar dende o meu outeiro, esperando que un día o resón das miñas palabras me devolva respostas amplificadas.
Porque preguntas, preguntas nas que matarme, preguntas nas que afogarme… desas teño o corpo cheo.

Teño cada poro da miña pel obstruído por unha pregunta sen resposta.

Carlos Da Aira 
Fotografía: Carlos Da Aira

Soño de cianuro

Por fin tiven o soño que buscabas en min.
Engulino onte xunto co vaso de cianuro co que tomei as pílulas
que eu mesmo me receitei para non odiarte.

Agarrei cos dentes o pomo da porta da saída de emerxencia
e xirei -contorsionista- o pescozo para abrila.
Atravesei o marco asomando primeiro o medo a perderte,
despois o medo a non perderme eu
e entón un ventrículo, o outro,
ata que a víscera enteira entrou na fronte inimiga
ulindo o ar contaminado da túa tristura.

Detrás de min choveron pedras derrubadas
escachando os meus ollos convertidos en bólas de cores
coas que xoguei contigo a dispararnos no peito,
desangrarnos os sorrisos, devorarnos a plumaxe
e amputarnos as ás antes de que medrasen de máis,
cinguirnos as cinturas con coitelas nas mans,
apertarnos as veas, tensarnos as arterias,
rebentarnos nervios e tendóns,
asegurar a firmeza dos nós que nos atan
e pechar o trato da nosa escravitude
cun apreixo de mans transparentes.

Fronte a min o baleiro disposto e amable,
a odiosa contraluz cegadora
acordoume entre sabas de ferruxe
nun leito de cravos imantados que agora levo
apegados á bala coa que me mataches.

Carlos Da Aira
Fotografía: Carlos Da Aira