Arquivo da etiqueta: poesía crítica

140 caracteres (versión estendida)

Se nos encarcerades as palabras
abrirémonos o peito para dispararvos
as gotas de sangue que nos fixestes tragar,
cuspiremos nas vosas gorxas
toda a rabia que vos debemos,
a ferruxe dos días que nos roubades,
e o único que nos dades de balde,
náuseas, vergoña, noxo.

Se nos roubades o sorriso
xogaremos a estourarvos as xugulares,
amputarvos as dedas á altura do pescozo,
arrincarvos as linguas que nos aldraxan,
cravarvos nas pupilas
as unllas que afiamos
nas vosas estriadas mentiras.

Sodes vós quen traballades en nós
día a día, ofensa a ofensa, hostia a hostia,
a ansia da vosa fin,
a imaxe das vosas calugas
cun perfecto burato do diámetro exacto
das balas ocas que merecedes.

Se nos prohibides odiarvos,
odiaremos as vosas vidas
e todo aquilo que enxendredes.
Desexarémosvos a morte en cada soño,
ledamente, con apetito e cobiza,
con alegría, sen matices,
cos folgos que nos resten
tras do enorme esforzo
de seguir sendo felices.

Poema e foto: Carlos Da Aira

Esas batallas

Abrín os ollos ao mundo entre dúas guerras,
disparos cruzados, bostas nos camiños,
ferruxe de loita de clases, lama nas pernas,
o odio como arma, unha fouce como amigo.

Esas batallas son así, duras, sinxelas, lindas,
berce de ideas seguras, ensaio da madurez,
ollarnos as mans e ler liñas infindas,
saber golpear dende a primeira nudez.

Poema e foto: Carlos Da Aira

O soño de Europa

hai, nos pregues deste mapa, unha corrente de aire
de temperatura indeterminada, incalculable
unha bandada de paxaros autistas e asíncronos
un cardume de peixes en proceso de secado
por exemplo filetes de bacallau como sabas onde proxectar
a vergoña dun continente enteiro
unha bogada enteira de sabas
tendidas ó clareo dun sol en proceso de descomposición
un círculo de estrelas moribundas
un círculo que non acerta a debuxar unha constelación
―sequera a forma aproximada da boca dun pozo negro―

hai un dicionario con tapas de pel e fío de ouro
vomitando escusas, fronteiras, zapatos desemparellados
bonecas que aprenden a levitar para non ter que tocar o chan cos pés
para ceibarse de arder, de se derreter
nun inferno de experimentos macroeconómicos

ás veces, nese proceso de reencarnación
―no desesperado último intento de fuxida―
as bonecas ensaian novas técnicas de escapismo
por exemplo reencarnárense en manequíns
poboando entón, ó azar, os escaparates dos bulevares
nas capitais dun progreso pornográfico
ou os estantes descatalogados dos almacéns
nas factorías do esperpento

hai un manual de instrucións
un titorial para non cometer erros de principiante
na solicitude dun subsidio dirixido a mudares de pel
e convertéreste nunha víbora das boas
isto é
un réptil poderoso, con familia, tarxeta de crédito e un pasaporte
en cuxa fotografía apareces con gafas de espello
e a mirada inerte ou esquiva
―derrotada, en calquera caso.

hai, en definitiva, unha península de sangue coagulado
unha terra como anacos de carne pendurando dun mar, unida a el
por apenas un pelello, un cordel de cadáveres acuosos
que non acaban de quedar lindos nas fotografías
cando aparecen sen querer alá ó fondo
detrás dos sorrisos relucentes de bocas cheas que saben pronunciar
―sen pestanexar, sen abrir os beizos nin mover a lingua―
ese compendio de mentiras
para as que xa esgotaron todos os antefaces
todos os disfraces, todas as caretas

como cando din cidadáns e queren dicir mercancía
como cando din cristiá e queren dicir blasfemia
como cando din valores e queren dicir mercado
como cando din tradición e queren dicir xenocidio
como cando din pasado e queren dicir amnesia

como cando din futuro
e queren dicir as mesmas vellas tácticas de exterminio.

Fotografía e poema: Carlos Da Aira

Antena panóptica

Naceunos unha antena, un tótem descomunal
en cada outeiro, en cada costela cartografada,
un sistema nervioso de garitas,
unha cordilleira de ameazas,
un compendio de estalagmitas,
baluartes formando un asedio.

Non estaban cando fixemos as preguntas,
pero de súpeto acordamos dunha transición
e aí estaban as ondas
atravesándonos coma un sismo,
vendéndonos o dereito á información,
o arrecendo das mordazas
matizándonos nas peles a gama cromática dos negróns,
unha clase maxistral sobre como anoarmos os bozos
sen deixarnos levar pola indignación.

Agora temos hercios, vatios, amperios e imperios
coagulándonos as searas,
facendo da veciñanza un valado de alta tensión,
unha advertencia de perigo de morte,
un convite á desconfianza.

Xa non hai muiñada sen parte meteorolóxico,
orgasmo sen previo aviso,
frechazo sen campo de tiro.

Convertestes cada penedo nun panóptico,
sulfatástesnos o padal no tempo da colleita,
provocástesnos incendios na lingua.

Pero nós herdamos luvas de liño,
arados de ferro e dentes afiados
cos que abrirmos novos camiños,
e temos nas coxas un baile de san Vito,
un tangaraño no corpo que debería preocuparvos,

porque imos parir unha revolución entre o millo,

ímosvos mover todos, todos os marcos!

 

Poema e fotografía: Carlos Da Aira

Terceira guerra mundial

Amenceu un día,
derrubaran as torres xemelgas en Nova Iorque,
alguén dixo que a terceira guerra mundial estaba aquí,
e nós dixemos
“xa seremos felices mañá, amor,
hoxe debemos temer”.

Amenceu un novo día,
invadiran Irak, Irán, Siria, Libia, Palestina,
bombardeaban inocentes,
alguén dixo que a terceira guerra mundial estaba cerca,
e nós pensamos
“xa nos amaremos mañá, amor,
hoxe temos que agocharnos”.

Amenceu aínda outro día,
as reservas de petróleo e o Dow Jones facían temer o peor,
alguén dixo que a terceira guerra mundial estaba a chegar,
e nós dixemos
“xa gozaremos da vida mañá, amor,
hoxe debemos botarnos a tremer”.

Volveu saír o sol,
a banca deixara de gañar, ou iso dicían,
alguén dixo que a maior crise mundial chegara
e que a terceira guerra mundial estaba cerca,
e nós dixemos
“xa brindaremos mañá, amor,
hoxe toca apretar o cinturón ata nos aforcar”.

Un día, xa non lembramos cando,
amenceu o día máis gris das nosas vidas,
decatámonos de que a terceira guerra mundial
xa había tempo que comezara;
era contra nós,
disparaban medo a ráfagas intermitentes
e vencían eles.

Poema e fotografía: Carlos Da Aira

Poema en chamas

Unha aperta de auga
para Antonio Orihuela

Conduzo cara a casa con poemas roldándome a cabeza
e de súpeto vexo saír da radio do coche
un fume horrible envolvendo unhas palabras chamuscadas,
lume, chamas, Doñana, Moguer,
eu engado sen querer outras cantas,
Antonio, amigo, poesía…
e éntrame unha calor na alma que sei que non teño
á vez que unhas bágoas agres -que non salgadas-
aparecen de non sei onde.
Fágome a un lado -como se puidese…- do camiño,
deteño o coche, que se acaba de converter nun Mehari
-e o último que agora me preocupa é como-,
procuro calquera maneira de remollar este incendio no peito, na rabia,
non se me ocorre nada mellor que recoller as bágoas e tragalas, berrarlle
aos ventos un NON ignífugo, un BASTA inmenso
esperando que o leven, como sexa, ata os pulmóns mesmos
de calquera ou todos e cada un dos culpables.
Porque os hai, e merecen que se lles queime o corazón,
meréceno, e non hai devasa
para esta ira
e este desexo de cobrarlles a culpa que vén de lonxe.

Poema e fotografía: Carlos Da Aira

Decisión complicada

Para o Partido do Pan, todos os que non lles votaremos somos materialistas ou imbéciles.
Para o Partido da Nación, todos os que non lles votaremos somos traidores ou imbéciles.
Para o Partido dos Traballadores, todas as que non lles votaremos somos capitalistas ou imbéciles.
Para o Partido Nazi, todos os que non lles votaremos somos sionistas ou imbéciles.
Para o Partido da Razón, todas as que non lles votaremos somos irresponsables ou imbéciles.
Para o Partido do Si, todas as que non lles votaremos somos negativas ou imbéciles.
Para o Partido das Armas, todos os que non lles votaremos somos uns putos hippies ou imbéciles.
Para o Partido das Flores, todas as que non lles votaremos somos ultraviolentas ou imbéciles.
Para o Partido dos Ricos, todos os que non lles votaremos somos miserables ou imbéciles.
Para o Partido Fascista, todas as que non lles votaremos somos terroristas ou imbéciles.
Para o Partido Radical, todos os que non lles votaremos somos fascistas ou imbéciles.
Para o Partido Cosmopolita, todos os que non lles votaremos somos paletos ou imbéciles.
Para o Partido do Monte, todas as que non lles votaremos somos pirómanas ou imbéciles.
Para o Partido Sionista, todas as que non lles votaremos somos nazis ou imbéciles.
Para o Partido do Non, todos os que non lles votaremos somos ilusos ou imbéciles.
Para o Partido do Sistema, todos os que non lles votaremos somos inconscientes ou imbéciles.
Estas eleccións, a decisión volve ser complicada. Unha vez máis, teño que escoller entre o insulto que mellor combina coa miña imbecilidade ou votar a quen insulta co sorriso máis fermoso e a mirada máis chea de amor.
Poema: Carlos Da Aira
Fotografía: Carlos Da Aira