Terceira guerra mundial

Amenceu un día,
derrubaran as torres xemelgas en Nova Iorque,
alguén dixo que a terceira guerra mundial estaba aquí,
e nós dixemos
“xa seremos felices mañá, amor,
hoxe debemos temer”.

Amenceu un novo día,
invadiran Irak, Irán, Siria, Libia, Palestina,
bombardeaban inocentes,
alguén dixo que a terceira guerra mundial estaba cerca,
e nós pensamos
“xa nos amaremos mañá, amor,
hoxe temos que agocharnos”.

Amenceu aínda outro día,
as reservas de petróleo e o Dow Jones facían temer o peor,
alguén dixo que a terceira guerra mundial estaba a chegar,
e nós dixemos
“xa gozaremos da vida mañá, amor,
hoxe debemos botarnos a tremer”.

Volveu saír o sol,
a banca deixara de gañar, ou iso dicían,
alguén dixo que a maior crise mundial chegara
e que a terceira guerra mundial estaba cerca,
e nós dixemos
“xa brindaremos mañá, amor,
hoxe toca apretar o cinturón ata nos aforcar”.

Un día, xa non lembramos cando,
amenceu o día máis gris das nosas vidas,
decatámonos de que a terceira guerra mundial
xa había tempo que comezara;
era contra nós,
disparaban medo a ráfagas intermitentes
e vencían eles.

Poema e fotografía: Carlos Da Aira

Poema en chamas

Unha aperta de auga
para Antonio Orihuela

Conduzo cara a casa con poemas roldándome a cabeza
e de súpeto vexo saír da radio do coche
un fume horrible envolvendo unhas palabras chamuscadas,
lume, chamas, Doñana, Moguer,
eu engado sen querer outras cantas,
Antonio, amigo, poesía…
e éntrame unha calor na alma que sei que non teño
á vez que unhas bágoas agres -que non salgadas-
aparecen de non sei onde.
Fágome a un lado -como se puidese…- do camiño,
deteño o coche, que se acaba de converter nun Mehari
-e o último que agora me preocupa é como-,
procuro calquera maneira de remollar este incendio no peito, na rabia,
non se me ocorre nada mellor que recoller as bágoas e tragalas, berrarlle
aos ventos un NON ignífugo, un BASTA inmenso
esperando que o leven, como sexa, ata os pulmóns mesmos
de calquera ou todos e cada un dos culpables.
Porque os hai, e merecen que se lles queime o corazón,
meréceno, e non hai devasa
para esta ira
e este desexo de cobrarlles a culpa que vén de lonxe.

Poema e fotografía: Carlos Da Aira

Decisión complicada

Para o Partido do Pan, todos os que non lles votaremos somos materialistas ou imbéciles.
Para o Partido da Nación, todos os que non lles votaremos somos traidores ou imbéciles.
Para o Partido dos Traballadores, todas as que non lles votaremos somos capitalistas ou imbéciles.
Para o Partido Nazi, todos os que non lles votaremos somos sionistas ou imbéciles.
Para o Partido da Razón, todas as que non lles votaremos somos irresponsables ou imbéciles.
Para o Partido do Si, todas as que non lles votaremos somos negativas ou imbéciles.
Para o Partido das Armas, todos os que non lles votaremos somos uns putos hippies ou imbéciles.
Para o Partido das Flores, todas as que non lles votaremos somos ultraviolentas ou imbéciles.
Para o Partido dos Ricos, todos os que non lles votaremos somos miserables ou imbéciles.
Para o Partido Fascista, todas as que non lles votaremos somos terroristas ou imbéciles.
Para o Partido Radical, todos os que non lles votaremos somos fascistas ou imbéciles.
Para o Partido Cosmopolita, todos os que non lles votaremos somos paletos ou imbéciles.
Para o Partido do Monte, todas as que non lles votaremos somos pirómanas ou imbéciles.
Para o Partido Sionista, todas as que non lles votaremos somos nazis ou imbéciles.
Para o Partido do Non, todos os que non lles votaremos somos ilusos ou imbéciles.
Para o Partido do Sistema, todos os que non lles votaremos somos inconscientes ou imbéciles.
Estas eleccións, a decisión volve ser complicada. Unha vez máis, teño que escoller entre o insulto que mellor combina coa miña imbecilidade ou votar a quen insulta co sorriso máis fermoso e a mirada máis chea de amor.
Poema: Carlos Da Aira
Fotografía: Carlos Da Aira

Estannos domesticando

Esas ganas de rebentalo todo, de estourar xunto coa bomba nuclear,
de ter raios ultra-mega-prototrónicos nos ollos e fundir coa mirada
montañas, rañaceos, farois e fórmulas matemáticas, todo xunto.

Estannos domesticando.

Xa ninguén se atreve a dicir “a ese? a ese malnacido era pouco matalo!”,
desapareceu o odio produtivo, incluso das letras dos grupos punk
-e os grupos punk, eses tamén desapareceron-
a movida viguesa quedou reducida a un Citroën última xeración
pasando a 150 km/h por diante do radar do Porriño,
e toda a forza da violencia construtiva quedou condensada
en escachar ovos contra un cristal de ABANCA
-e ata iso teñen que facelo os nosos avós,
nas horas libres entre coidar das netas e da horta
nestes últimos días de democracia.

Estannos domesticando.

Xa non rebobinamos as K7 con aquela axilidade nas articulacións,
e é por iso que esquecemos que un boli bic cravado nos ollos
é unha arma tan válida como o verso mellor escrito,
e non sabemos do poder da poesía
porque xa ninguén se atreve a recitarlle un verso de Lois Pereiro
a esa porra que baixa a cen por hora cara a nosa mandíbula
tan ben preparada, grazas á evolución, para recibir todas as hostias do progreso.

Estannos domesticando.

Falamos en linguas mortas e morremos de tanto ter as linguas mortas,
mórrenos a fala e inventamos novas linguaxes mortas para morrer matando
as poucas ánimas mortas que se nos aparecen en pesadelos
para lembrarnos que os soños doces xa morreron
e a morte está máis preto do que cremos.

Estannos domesticando.

Baleiramos botellas de cervexa e confundimos as armas coa munición,
suicidámonos un par de veces ao día e mastigamos balas de cobre,
sulfatámonos os ollos en encontros furtivos entre as trincheiras,
discutimos cunha enerxía sobre-humana sobre o sexo dos anxos
e por veces ata chegamos a algunha conclusión.

Estannos domesticando.

Todo o que nos resta para nos liberar
é escribir poemas surrealistas,
impregnalos de licor café e gas mostaza
e envialos camuflados en cartas de amor
aos novos amos da terra que sementamos.

Estannos domesticando.

Poema: Carlos Da Aira
Fotografía: Carlos Da Aira

Cultura que une

Eu xa bailei a muiñeira con Camões nunha romaría, no castro de Santa Tegra.
Teño petróglifos tatuados no corpo como mostra do amor que me deixou dentro.
Se eu tivese útero e non testículos, no canto de figuras xeométricas
tería agora un fillo ben loiro e chosco que me diría “mamãe”,
e eu choraría sen descanso e non sería quen de escribir un verso
sen falar dos seus ollos.

Lembro naquela romaría ver a Luso
bebendo sen acougo o sangue de seu pai en cuncas de arxila
co logotipo do Banco Espírito Santo gravado no fondo,
e no torreiro cantaban mociñas en oitavas hendecasílabas
mentres obesos directivos engravatados lles tocaban o cu
e brindaban polos activos tóxicos e a grande cultura portuguesa.
A poucos quilómetros de alí,
obesos directivos engravatados da Nova Caixa Galiza
brindaban polas inxeccións de diñeiro público
e a grande cultura galega,
cun acento lixeiramente parecido e lixeiramente diferente.

Eu xa vin bailar a mazurca a Eça de Queirós e Breogán ben abrazadiños,
xa os vin subir, collidos da man,
os douscentos corenta e dous chanzos da Torre de Hércules,
e bicarse apaixonadamente á luz do faro,
e embaixo un cuarteto de gaitas e un orfeón
tocaban e cantaban a catro voces a Foliada do Santo Amaro.
Eu xa escoitei a Eça, no abrente,
cunha man na fronte e a resaca de sete mares na mirada,
murmurarlle ao ouvido a Breogán:
“desperta do teu sono…”.
A esas horas, o orfeón cantaba a oito voces;
a metade deles a Rianxeira; a outra metade o Miudiño.

Eu xa vin galegos e portugueses de boa familia
persignarse coa mesma moral hipócrita
por baixo das campás tocando a morto,
a morte da cultura, a morte das liberdades, a morte da civilización,
e vin policías portugueses mallando no pobo
coa mesma forza coa que un galego sacha no millo
(ah! esas pequenas cousas que nos unen…),
políticos presuntamente galegos rozando nas cunetas
os restos dunha lingua que lles molesta
como unha mala herba na horta.
Descoñezo se o ritmo co que baten os G’N’R deste lado do Xurés
é máis de Malhao ou de Vira,
-alá no norte son máis de pasodobre de Manolo Escobar-
mais sei que o baile dos nosos pés ao fuxirmos deles
produce exactamente o mesmo son de vencidos.

Onte pasei toda a tarde a procurar en Internet,
e xa estou adestrado para facer cócteles molotov con cedillas
e barricadas con ene-agás,
por se un día eses cabróns nos tentaren roubar
un poeta maldito ou un maldito poema
que fale de nós e de toda a cultura que só nós mesmos
temos o dereito de estragar
ou deixar morrer de inanición.

Teño nos beizos ducias de coplas que nomean Portugal,
e ducias de decilitros no fígado
que nomean o Douro, o Porto, o Ribeiro ou Valdeorras,
mais non me preguntedes…
non lembro -en absoluto- como chegaron a min,
nin as unhas nin as outras.
Dóeme lixeiramente a cabeza,
péchanseme os ollos e ábreseme o corazón
ao escoitarvos esas vogais nasais que me poñen tan tenro
como para desexar, tan só, cantar un fado eterno xunto a vós.

Um peito que canta o fado tem sempre dois corações!

Não sei se Cedreiro era português
e Pascoaes era galego.
Se Rosalía era portuguesa
e Pessoa galego.
Não sei se Manuel María era português
e António Cabral da Galiza.
Talvez Alberto Caeiro fosse sim, galego…
Catalogações destas nem devia haver.
Já partilhamos a existência do El Corte Inglés,
das ilusões que vende e dos seus catálogos
lidos com mais paixão do que qualquer escritor.
Partilhamos os que veem inertes
o país mudar na televisão,
os pais que permanecem quietinhos perante o apocalipse
e as mães que o vão adiando, momento a momento.
Os que matam por um centímetro de terreno,
os hipócritas da voz bem posta
a afirmar que a grandiosa nova obra
virá reforçar a economia local!
Mas não se esqueçam: as sedes estão na capital.
Ou seja, o capital.
Partilhamos um silêncio que
vem do cansaço adensado
sobre as costas que herdamos.
Um brilho da floresta nos olhos
a sobrepor-se ao torpor dos dias,
à absurda vida mecânica.
Prestam-se contas às batatas por apanhar,
ao trigo por secar,
ao feijão por semear…
Aos deuses pendurados em árvores.
Ainda din que non falan as plantas.
Mas não queremos saber da agricultura:
a civilização é desafio maior.
Por ora, uma taça de tinto
e um caldinho verde!
A seguir o Entrudo.
Montalegre.
E Alhariz…
Acordar em Vilar de Santos
é ouvir o primeiro tom
da gaita de foles soar
e o azul e o verde frescos.
Arde a vida para que partilhemos.
E o nosso conhecimento mútuo
é um simples reconhecimento.
De que não constamos em catálogos.
De que antigos anciãos devem ter feito
um acordo intemporal.
Que nos deram o mesmo uivo
frente à opressão
e à comichão que faz
outro político corrupto.
Comichão rimava.
Não sei encontrar palavras
para definir exatamente
o misterioso e simples estar lá.
Mas quanto mais queremos compreender a vida
menos se vive.
Não sei decor as letras do Zeca,
mas o caminho da irmandade
já foi por ele visto, desenhado e pisado.
Certa vez, olharam a nossa cara com espanto
Estais com um ar diferente, airoso.
Acabámos de chegar da Galiza!

 

Poema: Carlos Da Aira e José Pinto
Fotografía: Carlos Da Aira 

Coma puños!

Vós non tendes nin puta idea,
iso lles dixestes,
e á fin coñecestes
a forza da marea;
berrou a xente con voz potente,
o pobo é quen máis ordena.

Nós non temos nin puta idea,
pero sabemos que nos sobrades.
O noxo que nos dades
é a forza que nos leva
a tomar as cidades
e arrincarvos o que nos debedes
– Cada hostia que levades?
– Un milleiro merecedes!
Temos hostias coma puños!

Nós non temos nin puta idea,
pero temos ollos coma puños,
beizos coma puños,
insultos coma puños,
xenreira contida
coma estes puños que non damos aberto.

Temos preguntas coma puños,
feridas coma puños,
engurras coma puños,
temos tódolos puños do mundo en nós!

Temos
da pobreza a dignidade,
a xenreira, a coraxe.
Temos
todo o noxo que nos dades
polos días que nos roubades,
non temos medo, temos fame!

Temos cancións coma puños,
berros coma puños,
sorrisos coma puños,
temos tódolos puños do mundo en nós!

Temos a forza da razón,
temos as gorxas adestradas
en tantas loitas pasadas
nas que puxemos os corazóns.

Temos todo o odio que vos debemos,
temos armas coma puños,
e un arsenal de balas
en cada poema que aprendemos,
temos versos coma puños,
metáforas coma puños,
rimas coma puños,
temos tódolos puños do mundo en nós!

Eles comen tudo e non deixan nada,
déixannos este mundo a piques de estalar,
é por iso que cómpre aprender a amar,
instaurar
a república dos bicos,
a revolución das apertas que nos unen,
das mans abertas para os amigos,
e ó inimigo: lume!

Temos os nosos corpos que non vos pertencen,
que non vos pertencen, escoitade ben,
que non vos pertencen!,
temos corpos coma puños
conas coma puños,
carallos coma puños,
liberdade e desexos coma puños
para facer do sexo unha trincheira,
para facer o amor, se é preciso, a vida enteira.

Temos bicos coma puños,
linguas coma puños,
caricias coma puños,
temos tódalas caricias do mundo en nós!

Aferrámonos ás rochas firmes
nas costas da rabia produtiva
e proclamamos o noso paraíso
poboado desta raza de seres
enchidos de mar, liberdade, amor e violencia.

Pola morte da conciencia,
pola fin da paciencia,
poesía coma puños!

Poema: Carlos Da Aira
Fotografía: Iñaki Maira / Carlos Da Aira 

Metacrítica

Tapáronnos as bocas abrindo os muros das redes,
e aquí estamos, fumando pipas da paz cheas de produtos velenosos
que nós mesmos aprendemos a sementar mirando vídeos de youtube,
loitando contra a soidade cun feixe de frases de Paulo Coelho e vídeos de gatiños,
facendo fronte ao capital con listas de empresas boicoteables
e twits cargados dunha rabia de segunda man e plaxio constante.

Dálle ao gústame.

Non te molestes en ler a Federica Montseny, a Bakunin, a Marx, a Emma Goldman, a Antonio Orihuela…
Fabrica bombas de palabras grandiosas e colócaas nos caixeiros automáticos do teu barrio obreiro. Agarda a que non haxa indixentes  durmindo no chan e activa o detonador dende o teu sofá,  ou dende o teu portátil.
O carné de radical de esquerdas chegarache este domingo xunto co suplemento do último xornal independente; poderás recollelo cando chegues da última manifestación-botellón, e amosalo orgulloso no próximo concurso de ideas para cambiar o mundo.

Dálle ao gústame.

Encárate a un antidisturbios. Amósalle no teu móbil esa foto de Internet en branco e negro con fusís e caraveis e unha señora que podería ser a túa avoa, pero non o é, e pregúntalle se quere que lla pases por Whatsapp.
Se contesta que non, despreza a ese policía sobre todas as cousas, insúltao, cúspelle; que se note que odias a policía dende que tes uso de razón, incluso dende antes de decatáreste, esoutro día en Facebook, que aquí tamén encarceran e torturan xente por pensar, que as galegas non teñen menos dereitos que as mapuches e que  resistencia Galega é tan mala coma ETA.

Dálle ao gústame.

Pecha o puño e que todo o mundo saiba que naciches con el pechado; practica a arte de erguelo, primeiro amodo, por se ninguén te está a mirar, despois de golpe, con enerxía, que se note que o levas no sangue.
Okupa o tempo, okupa unha casa, okupa o teu espazo, okupa unha boa opinión e que pareza que é túa.
Se é preciso, cambia algunhas palabras; por exemplo non digas “loita de clases”, di “caspa”; non digas “Galiza queimada”, di “Amazonas deforestado”, non digas “sector do leite”, ou “sector do cerco”, di “Monsanto”, ou por exemplo non digas “pobo asoballado”, di “pueblo oprimido”, porque todo o mundo sabe que en castelán sempre se sufriu moito máis que en galego.

Dálle ao gústame.

Compartir.

Poema: Carlos Da Aira
Fotografía:Carlos Da Aira

A %d blogueros les gusta esto: