Lethes (ou como esquecer sen deixar de lembrar)

Lethes (ou como esquecer sen deixar de lembrar)

Volvín visitar cada un dos cumios que case acadei, aqueles que albiscara tan só uns intres antes de volver esvarar ladeira abaixo -cada vez dunha maneira tan diferente, cada dúas do mesmo xeito- e redescubrín tódalas túas ausencias, os sinais de tódalas túas partidas.

Procurei aínda algunhas choivas máis alá, e retornei aos lugares onde caer da cerdeira embaixo non mancaba, onde as feridas curaban soprándolles palabras que non rimaban e os animais salvaxes aínda non nos metían medo, onde loitar contra a fenda da pedra era tan só xogar a tentar pasar polo burato dun penedo, e non este ir apagando os sorrisos e prendendo as sombras.

Pasei xunto ao vello pozo de auga limpa -non potable- que cavaramos xuntos coas mans espidas, e atopei unha arma de xoguete feita de pólas e gallos que disparaba balas que mataban tan só por uns segundos, o tempo xusto de dicir “estás morto”, e con ela dispareime nas tempas quince mil trescentas trinta veces, asasinando de cada vez un recordo fermoso e inútil… e case conseguín esquecer.

Camiñei ata o banco de pedra que persiste no medio da aira para preguntar ás máis vellas da aldea polo teu paradoiro, e unha tras doutra sinalaron os meus ollos antes de aturuxar ao unísono, convertendo o pobo enteiro nunha néboa mesta a través da que crin verte brandindo unha fouce enferruxada e unha roseira espiñenta.

Roubei unha barca á beira do Lethes e baixo a chaparrada remei forte e fondo ata arfar, e ao volver a vista atrás unha lexión de sereas escoltaba a miña popa, empurrando en silencio. Faleilles, pregunteilles pola outra beira, por que non daba chegado a ela despois de tanto tempo como levaba a remar, e un canto asasino e fermoso agromou nos seus beizos, sangrándome os ouvidos, secándome as pálpebras, furando unha vez máis a coiraza de ferro e chumbo sobre a que tantos desexos gravara en cursiva para non os esquecer durante as batallas máis tristes e morriñentas, esas libradas a prol da tenrura. E aínda sigo a remar…

Sen medo á escuridade da noite nin ao ouveo do lobo, sen medo a tropezar nos coios ou en recordos feridores, continúo a mergullar o meu corpo en mares sen fondo e sen ondas, mares que descoñezo profundamente -eu que nunca fun home de mar, que rendo culto a espirais feitas de ríos sen pontes e fíos de sangue, ríos nos que nunca nos bañamos e nos que xa nunca nos bañaremos.

E unha morte tras doutra continúo a lanzarme dende as rochas máis elevadas e esvaradías ás avoltas augas dos meus múltiples fracasos. Unha noite tras doutra continúo a berrar dende o meu outeiro, esperando que un día o resón das miñas palabras me devolva respostas amplificadas.
Porque preguntas, preguntas nas que matarme, preguntas nas que afogarme… desas teño o corpo cheo.

Teño cada poro da miña pel obstruído por unha pregunta sen resposta.

Carlos Da Aira 
Fotografía: Carlos Da Aira

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*