As portas do teu corpo

As portas do teu corpo

Bafexas nos meus ollos mudándome a mirada,
pousando nas pálpebras os teus máis roxos bicos,
indecentes palabras entre lenes arfadas,
incendiándome a fala, pechándome os ouvidos.

Loitas por apreixarme nun nó contorsionista,
asfixiándome a gorxa, transmutándome o rostro,
e sen virar a ollada vaime nubrando a vista
o húmido abaneo do teu sexo disposto.

Trabuco -case adrede- as portas do teu corpo
acometendo os ocos abertos a ambos lados,
o varudo círculo -rexo, cálido, pronto-,
os labios de onde saír nunca me foi doado.

Curvas o torso e xemes volvendo atrás a vista,
abrindo a boca enxoita, os teus beizos luxuriosos
que describen o pracer desta nova visita,
este entrar no teu mundo por un camiño acuoso.

Lidando coa firmeza do teu obsceno abrente
libero o meu regueiro no cumio cardinal,
e enchéndonos de zumes, de branca neve quente,
agroma do teu pozo un belido manancial.

Carlos Da Aira
Fotografía: Carlos Da Aira

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*