A preocupación de Stephen Hawking

A preocupación de Stephen Hawking

Leo en algures -un xornal independente, os ollos do meu can- que Stephen Hawking está enormemente preocupado polo planeta; que di que seguramente teremos que liscar finalmente a Marte para sobrevivir -ou morrer no intento.
Sobrevivir a que, a quen?

Na rúa reparo na presenza de sinais postmodernos, fabricados con materiais sustentables e cubertos dunha fina película dun produto de nome impronunciable que repele as manchas do 98% de clases de sangue, incluída a dos inocentes.

Soño cunha patera futurista camiño de Marte, un continente ateigado no interior, un mar de esperanza nos rostros dos migrantes, algunhas mulleres preñadas, algunha poeta despistada que subiu confundida -pensando que embarcaba nunha elexía-, algún suicida con algo que contar, sen ninguén a quen llo contar…

Policía interestelar, unha galaxia morre cada mes, centos de estrelas esmorecendo cada día, milleiros de fachos de luz rebotando contra prexuízos gasosos cada segundo e ti preocupado por como inserir a palabra estirpe nese poema para aumentar de maneira exponencial as probabilidades de gañar un concurso pasando por riba de ducias de poetas que xa venden máis libros que túa nai sandalias na súa tenda de barrio un día de feira.

Unha liorta de tele-realidade entre futuros votantes dun referendo ilegal e antigos votantes dunha constitución de xoguete, o guión da nova entrega dese superheroe con mallas cinguidas que coñeciches unha noite de bebedeira. Un trillón de estrelas sen rumbo no multiverso e ti cos pantalóns baixados e unha teoría holística entre as mans. Unha invitación jodorovskiana a xogar a pasapalabra.

Comeza por g: gaia.
Contén o ch: pachamama.
Comeza por k: karma.
Contén o alento: pánico a ser unha molécula de po e non existir ningún plan para salvarte, ningún deus para lle cuspir a culpa, ningunha enerxía que te atravese a ritmo de viaxe astral explicándoo todo, coma un orgasmo.

Leo en algures -os pousos do té, os ollos dun cartomántico- varios parágrafos que comezan coa palabra nós e continúan cunha crítica social e un chamamento á revolución, e teño que volver atrás unha ducia de veces e volver ler máis e máis a fondo, con máis intensidade, e nada, non son quen de adiviñar a que nós se refiren, porque cada nós é un nós diferente e un nós non fala do outro nós, hai nós que son exclusivos e non inclúen os outros nós, pero tódolos nós parecen querer falar de nós e incluírnos a todas e todos nós, pero non, non, non, cada nós é un nós diferente, e finalmente teño que separar os parágrafos en pequenos montóns para clasificalos e catalogalos, e saber se estou nalgún deses nós e daquela decidirme por ese nós e berrar “si, nós, nós, somos nós, nosoutros, somos nosoutros, e vosoutros non sodes nosoutros!”, e sentirme por fin satisfeito, a gusto comigo mesmo, con nós mesmos, e saber que pertenzo a ese grupo exclusivo de persoas que somos nós, e por tanto mellores que vós, que sodes un outro nós pero non sodes nós.

No espazo, no baleiro absoluto, a nada.
Nin nós, nin vós, nin eles.
Nada.

Ou talvez, en todo caso, un final feliz, a apostasía final de todas e cada unha das mentiras que nos choven cando nos cremos o centro de algo.

Nós: o centro dos límites da periferia.

Poema e foto: Carlos Da Aira

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*