Todo en ti é poderoso

Todo en ti é poderoso.
Os puños pechados
os versos que agochas no caixón
as rodas gastadas da maleta
as tapas gastadas do teu caderno
as raíces do carballo onde medras
as ganas de bicar o po das trabes do teito
e esa maneira de pisar as pedras da rúa.
Tamén a resaca dun venres na cidade
e os sorrisos que provocas.
Todo en ti é poderoso.

Eu era poderoso en ti.

Carlos Da Aira
Fotografía: Mominho8 / Carlos Da Aira

Día de eleccións

Hoxe é día de eleccións
e eu aínda non decidín
a maneira de suicidarme,
a arma que me penetre,
o sucedáneo dos teus ollos
nin a que altura cortar
os membros que me sobran
tras a túa partida.

Botei a correr por camiños que descoñezo
tanto coma as madrugadas que me agardan,
escoitei pitar os trens preto de min
pero unha vez máis non os vin pasar
-e xa van mil-.

Na entrada de cada aldea
hai un cartel  co teu nome en maiúsculas
convertido en topónimo,
lembrándome que non conseguín esquecerte
nin que me esqueceses,
e que, igual que eu entro e saio de cada aldea
-e coa mesma rapidez-,
ti entraches e saíches da miña.

Pero en cada saída hai
unha franxa vermella atravesando o teu nome
e eu
xa non teño folgos para borrar diagonais,
e menos se son vermellas.

Hoxe é día de eleccións
e eu aínda non decidín
se quero vivir
ou morrer contigo.

Ao final da xornada
o reconto dos bicos
que depositei na túa urna
dirame cantos me faltaron
para non perderte.

Carlos Da Aira 
Fotografía: Carlos Da Aira

Ecuación

Subo ao faiado e desempoo vellos libros de física, poesía e matemáticas. Hoxe tomei a firme determinación de atopar unha ecuación coa que amarte sen límites.

Repaso -con toda a lentitude da que son capaz- os teus sistemas de resolución, realizo nas túas costas os cálculos pertinentes, reviso na nudez da túa caluga constantes e variables ao tempo que che sopro nos ouvidos mínimos comúns denominadores, mínimos comúns múltiplos, pero a solución escápame, e finalmente descúbrome facendo trampas no método de redución, acariñando -sen pedirche permiso- os infinitos decimais do número PI nas concavidades da túa cintura, despexándoche todas e cada unha das incógnitas polo método da metáfora, resolvendo por aliteración e eufonía as propiedades da sumatoria, da sucesión constante de arfadas e saloucos que agroman na túa gorxa convexa e na miña lingua que se debate sen acougo entre permanecer paralela á túa e descender perpendicularmente ata o circuncentro mesmo do teu triángulo isósceles.

Limpo con auga fervendo os estilográficos, realizo cunha coitela de afeitar un tallo certeiro e profundo nas veas dos pulsos e reencho os cartuchos de tinta co sangue que brota, para lixar milleiros de follas de papel cebola á procura da túa trigonometría.

Incansablemente percorro co trazo o seno dos teu seos, esvaro pola bisectriz dos teus ángulos, e detéñome trinta e sete graos máis abaixo, na secante do teu arco, no óvalo aberto e elástico no que debuxo con pulso firme infinitas liñas rectas que entran e saen e entran e saen e entran e saen das túas circunferencias.

E finalmente abro -ata que me doen- as mans, os ollos, todo aquilo que podo abrir, nun movemento convulso no que perdo absoluta e irremediablemente tódolos cálculos previos.

Deixo correr a tinta descontrolada por toda a túa xeometría, e acado o teu centro de gravidade no mesmo intre no que o universo enteiro se concentra nun punto de luz.

E atópote.

Poema: Carlos Da Aira
Ilustración: David Silva

Brasas, cinza, lapas

Agora que a poesía perde o sentido
é o verdadeiro momento do poema,
de riscar cada verso
e destrozalo coa mirada cansa
e a certeza da inutilidade das palabras.

Ollar a lúa dende a solaina
e desexala con todas as forzas
non nos achega
un só milímetro máis a ela,
nin a ela a nós
-iso, desgraciadamente,
aprendémolo cando xa estamos
a afogar no seu reflexo-

Precisar da luz, ama-la vida,
velaí o primeiro paso
para coñecer a escuridade
de chegar sempre tarde
e pulsar o interruptor equivocado,
o que apaga todas as lámpadas
e pecha portas e ventás.

Camiñamos -sempre-
con pasos adiados,
tropezamos nos coios á mantenta,
caemos na lama e aproveitamos
para bañarnos nela
e limpar as impurezas das nosas peles
arrincando no proceso
-sen decatarnos xa-
extensos fragmentos dos nosos corpos.

Arrecende a bosque queimado,
e eu volvo ter fame
de brasas
cinza
e lapas,
agora que lembrei
que sendo neno incendiei a casa
que estes días estaba a construír para nós.

Carlos Da Aira
Fotografía: Carlos Da Aira