Alegación contra a pezoña de facerse maior -ou síndrome de peter punk-

Seguimos aquí, na fronteira
entre xogos inxenuos
e sucos de morte,
comprendendo a luz do día,
adorando a noite,
cavando con cada risa
unha fonda trincheira.

Coñecemos monstros
que habitaban armarios
de portas entreabertas,
e hoxe aprendemos
a destapar os rostros,
semellar temerarios,
imitarnos, disolvernos.

Soubemos, descubrindo
amores tóxicos, sucios poemas
entre o fume e as sabas,
o que é acordar sufrindo
humidades extremas,
arterias que inchaban.

Daquel tempo conservamos
o arrecendo dos obxectos,
o aroma dos libros,
o ritmo dos sorrisos,
o membro erecto,
os bicos que aínda debemos,
o sabor do viño,
a memoria do momento,
cada cruce do camiño
e milleiros de erros
certeiros, perfectos.

Onte fomos maiores
─uns apestados, uns traidores─,
hoxe temos a exacta idade
das promesas que incumprimos,
e cuspimos sobre os infames
fabricantes de pasados,
vendedores de futuro,
voyeurs das vexames.

Hoxe baixamos o escudo
dunha absurda seriedade
aprendendo a ollar o mundo
con menos anos, con máis verdades.
Espimos as cicatrices
desta nosa pel de neno
e non nos sentimos menos
proclamándonos felices,
vomitando a vergoña
libres da carga abafante,
cheos de zumes adozantes
contra tanta podre pezoña.

Carlos Da Aira
Fotografía: Carlos Da Aira

Humidade enganosa

Eu perdíame entre o ventre da túa humidade
e a dificultade para definir o tacto das túas coxas
mentres ti repetías que aquela era a derradeira vez
que me dicías que me amabas.

Pero eu gardaba un feixe de linguas
no interior das pálpebras,
e abrín tanto, tanto, os ollos con ese medo a perderte
que me caeron todas enriba da túa pube
– xuro que non foi adrede-
e tiven que recollelas
unha a unha,
e ti tentabas impedir que che lambesen o embigo,
porque ese círculo era diferente do resto,
nesa redondez collían tódalas cóxegas do mundo,
e as ganas de térmonos dentro e perdérmonos fóra,
e todo o cuspe que rebordaba no meu padal,
e máis, moito máis zume era o que collía
naquel redondo centímetro cadrado
de cancela aberta.

Dixeches abonda, con ese ton de voz
que imita o das mentiras máis piadosas e obscenas,
ese ton co que as noites impares
me pregabas que detivese os espasmos
mentres me rabuñabas as tempas
e me arrincabas recordos que nunca recuperei
-que dei por perdidos ou roubados-
e me cuspías uns insultos marabillosos,
traballados, corrixidos e ampliados,
que me sabían a doce de mel
esvarándome pola gorxa que ti
-descompensada e arrítmica-
apertabas con mans trementes.

Eu non fun quen de deter o tempo
-aínda non entendo como me puido suceder-
nin tan sequera puiden escoitar o teu ultimato,
non sei en que momento a miña pel
decidiu deixar de sentirte,
e ti repetías que aquel era o final,
e eu perxuraba que si, que o era,
pero que aguantases un chisco máis,
que quería acompañarte,
rematar a un tempo,
un momentiño, tan só uns segundos máis…

E tan só uns segundos antes do berro seco
os minutos foron horas
e as horas noite pecha,
e tódalas portas húmidas pecharon de golpe
-e de sequidade-
cando souben que me falabas doutro final,
un final onde os orgasmos son sempre finxidos,
porque xa non hai orgasmos despois do amor,
aínda que haxa humidade.

E o teu amor, costureiriña,
era papel
e molloume…

Carlos Da Aira
Fotografía: Carlos Da Aira

Poema escrito ad hoc para a 2ª fase do II Certame de Poesía Erótica Recitada (Rianxo), na que tiven o pracer de ser elixido gañador por votación do público.