Cómplices

A vosa pasividade premeditada,
a condena da vosa indiferenza,
os xiros de pescozo preventivos,
os asubíos puerís disimulando o apoio,
a certeza da vosa falsidade,
a renuncia da vosa conciencia
a cambio duns milímetros de sombra,
ou da vosa sinatura baixo a publicación
dunha necrolóxica en verso
ou do voso rostro na fotonovela
das vosas vidas mediocres…

Son a un tempo os vosos coitelos
e as cicatrices que vos delatan
tralas mentiras nas que ocultades
unha ética plastificada,
o fume das vosas gorxas
intoxicando os ollos que xa vos coñecen,
que xa non enganades.

De sobra coñecedes o nome do verdugo,
e o seu corpo que acariñades en privado
e comprades a prezo de feira
é para vós máis sagrado
que a dignidade da vosa irmá
ou a vida da vosa compañeira.

Saídes cada día das vosas covas
cunha mochila de lixo e estrume
para agochala nos contedores
da verba baldía,
mais nas vosas mans fica o fedor
duns principios que podrecen,
e non, non seremos nós quen as apreixe,
nin afastaremos a ollada,
e cuspiremos unha e outra vez
nas vosas linguas inútiles.

Esta loita irrenunciable
non é o feminino de loito,
e nós non velaremos o cadáver
do voso silencio morto.

Escribín este poema expresamente para o recital de poesía que se celebrou baixo o nome de “Vozes contra a violencia” no Ultramarinos (Compostela) o 22 de novembro do 2014, organizado polo Colexio Oficial de Psicoloxía de Galiza e no que tiven a honra de participar, convidado por Concha Rousia.
Na foto, a figura-recordo de Sargadelos coa que nos agasallaron ás e aos participantes -cousa que non esperaba de ningunha maneira, pero que non podo menos que agradecer-.
O poema está “adicado” (léase “disparado”) a tódolos e tódalas cómplices da violencia contra a muller, en calquera das súas múltiples formas e magnitudes -pois todas elas mancan e todas elas deixan pegada, ás veces invisible pero sempre terrible-, tan culpables e desprezables coma os mesmos verdugos.

Carlos Da Aira
Fotografía: Carlos Da Aira