Lethes (ou como esquecer sen deixar de lembrar)

Volvín visitar cada un dos cumios que case acadei, aqueles que albiscara tan só uns intres antes de volver esvarar ladeira abaixo -cada vez dunha maneira tan diferente, cada dúas do mesmo xeito- e redescubrín tódalas túas ausencias, os sinais de tódalas túas partidas.

Procurei aínda algunhas choivas máis alá, e retornei aos lugares onde caer da cerdeira embaixo non mancaba, onde as feridas curaban soprándolles palabras que non rimaban e os animais salvaxes aínda non nos metían medo, onde loitar contra a fenda da pedra era tan só xogar a tentar pasar polo burato dun penedo, e non este ir apagando os sorrisos e prendendo as sombras.

Pasei xunto ao vello pozo de auga limpa -non potable- que cavaramos xuntos coas mans espidas, e atopei unha arma de xoguete feita de pólas e gallos que disparaba balas que mataban tan só por uns segundos, o tempo xusto de dicir “estás morto”, e con ela dispareime nas tempas quince mil trescentas trinta veces, asasinando de cada vez un recordo fermoso e inútil… e case conseguín esquecer.

Camiñei ata o banco de pedra que persiste no medio da aira para preguntar ás máis vellas da aldea polo teu paradoiro, e unha tras doutra sinalaron os meus ollos antes de aturuxar ao unísono, convertendo o pobo enteiro nunha néboa mesta a través da que crin verte brandindo unha fouce enferruxada e unha roseira espiñenta.

Roubei unha barca á beira do Lethes e baixo a chaparrada remei forte e fondo ata arfar, e ao volver a vista atrás unha lexión de sereas escoltaba a miña popa, empurrando en silencio. Faleilles, pregunteilles pola outra beira, por que non daba chegado a ela despois de tanto tempo como levaba a remar, e un canto asasino e fermoso agromou nos seus beizos, sangrándome os ouvidos, secándome as pálpebras, furando unha vez máis a coiraza de ferro e chumbo sobre a que tantos desexos gravara en cursiva para non os esquecer durante as batallas máis tristes e morriñentas, esas libradas a prol da tenrura. E aínda sigo a remar…

Sen medo á escuridade da noite nin ao ouveo do lobo, sen medo a tropezar nos coios ou en recordos feridores, continúo a mergullar o meu corpo en mares sen fondo e sen ondas, mares que descoñezo profundamente -eu que nunca fun home de mar, que rendo culto a espirais feitas de ríos sen pontes e fíos de sangue, ríos nos que nunca nos bañamos e nos que xa nunca nos bañaremos.

E unha morte tras doutra continúo a lanzarme dende as rochas máis elevadas e esvaradías ás avoltas augas dos meus múltiples fracasos. Unha noite tras doutra continúo a berrar dende o meu outeiro, esperando que un día o resón das miñas palabras me devolva respostas amplificadas.
Porque preguntas, preguntas nas que matarme, preguntas nas que afogarme… desas teño o corpo cheo.

Teño cada poro da miña pel obstruído por unha pregunta sen resposta.

Carlos Da Aira 
Fotografía: Carlos Da Aira

E sorriches

Chegaches sibilante co teu cabelo crecho,
bisbándome aos ouvidos preguntas
que levaban a túa pel por suxeito,
facéndome devecer polo tacto
do teu húmido verbo,
a túa carne que sen apenas traballo
adheriu un predicado
á punta dos meus dedos…

e sorriches.

Analicei cada curva do teu xénero
coma se me faltasen futuros,
e subliñei seguido os teus lexemas
para telos ao alcance das xemas
cando se tornasen maduros…

e sorriches.

Recalaches en min sen planear os sinais,
os inicios, os precedentes,
moito menos aburar os presentes
ou apurar os finais,
outorgándome pretextos
para errar as concordancias
coméndoche os momentos,
roubándoche a abundancia…

e sorriches.

Enchémonos de adxectivos con lingua,
de substantivos salgados que pousamos
nos atributos dos nosos corpos suorentos,
de onde xurdiron parénteses, trazos,
aspas, comas, pero sobre todo acentos
e longos signos de exclamar
entre os que  ambos nos dixemos
que, se aquilo era o comezo,
poderiámonos amar…

E entón, sorrimos.

Carlos Da Aira 
Fotografía: Carlos Da Aira

Soño de cianuro

Por fin tiven o soño que buscabas en min.
Engulino onte xunto co vaso de cianuro co que tomei as pílulas
que eu mesmo me receitei para non odiarte.

Agarrei cos dentes o pomo da porta da saída de emerxencia
e xirei -contorsionista- o pescozo para abrila.
Atravesei o marco asomando primeiro o medo a perderte,
despois o medo a non perderme eu
e entón un ventrículo, o outro,
ata que a víscera enteira entrou na fronte inimiga
ulindo o ar contaminado da túa tristura.

Detrás de min choveron pedras derrubadas
escachando os meus ollos convertidos en bólas de cores
coas que xoguei contigo a dispararnos no peito,
desangrarnos os sorrisos, devorarnos a plumaxe
e amputarnos as ás antes de que medrasen de máis,
cinguirnos as cinturas con coitelas nas mans,
apertarnos as veas, tensarnos as arterias,
rebentarnos nervios e tendóns,
asegurar a firmeza dos nós que nos atan
e pechar o trato da nosa escravitude
cun apreixo de mans transparentes.

Fronte a min o baleiro disposto e amable,
a odiosa contraluz cegadora
acordoume entre sabas de ferruxe
nun leito de cravos imantados que agora levo
apegados á bala coa que me mataches.

Carlos Da Aira
Fotografía: Carlos Da Aira

As portas do teu corpo

Bafexas nos meus ollos mudándome a mirada,
pousando nas pálpebras os teus máis roxos bicos,
indecentes palabras entre lenes arfadas,
incendiándome a fala, pechándome os ouvidos.

Loitas por apreixarme nun nó contorsionista,
asfixiándome a gorxa, transmutándome o rostro,
e sen virar a ollada vaime nubrando a vista
o húmido abaneo do teu sexo disposto.

Trabuco -case adrede- as portas do teu corpo
acometendo os ocos abertos a ambos lados,
o varudo círculo -rexo, cálido, pronto-,
os labios de onde saír nunca me foi doado.

Curvas o torso e xemes volvendo atrás a vista,
abrindo a boca enxoita, os teus beizos luxuriosos
que describen o pracer desta nova visita,
este entrar no teu mundo por un camiño acuoso.

Lidando coa firmeza do teu obsceno abrente
libero o meu regueiro no cumio cardinal,
e enchéndonos de zumes, de branca neve quente,
agroma do teu pozo un belido manancial.

Carlos Da Aira
Fotografía: Carlos Da Aira

O meu río no teu mar

“Jo, que mai he estat home de mar…”
(Manel)

Estudaba o mellor xeito
de beberche as marusías
relambendo a escuma branca
entre as túas simetrías.

Rubías ao mastro maior
abrindo as pernas devagar
lambéndome a néboa salgada
nas cónchegas das túas mans.

Envolvíache as velas no solpor
con cordeis que trenzabamos no abrente,
e xuntabamos milleiros de cabos
cos que te afianzabas no meu ventre.

Achicabas de vagar a proa
aspirando o líquido incipiente
entre poros de néboa miúda
secándome a lingua balbuciente.

Manexaba o temón con forza
na túa tormenta oxival
abrindo coa quilla as mareas
na calma do teu vendaval.

Afogabas nos berros do naufraxio
suplicando auxilio dende o tifón
e sempre se cumpría o bo presaxio,
a tremenda e sublime colisión.

Desexado e inevitable
era o meu desembocar,
o meu río no teu mar
de pura luxuria amable.

Carlos Da Aira
Fotografía: Carlos Da Aira

Táboas

Foi gozar do reconto de peóns caídos
o que acabou por derrubar
as torres altas -indestrutibles antes-
e os piares que nos debían curar,
ou foi o medo a loitar espidos,
a cabalo, sempre mirando adiante.

Foi tamén o recoñecemento do terreo,
intuír a partida perigosa,
a converxencia das diagonais,
as paralelas -sempre enganosas-,
internarse na fronte inimiga arreo
a pesar dos nidios sinais.

Foron as pezas, o reloxo, o taboleiro,
as defensas, a apertura,
os ataques, os enroques en falso.
De nada nos valeu a tenrura
de tantos sorrisos sinceros
finados no cadafalso.

É o coñecido apreixo de mans
tralas inelutables táboas;
quedamente, o tenso armisticio final
destruíndo tódalas metáforas
que nos falaban dun mañá,
dun único punto cardinal.

Carlos Da Aira
Fotografía: Carlos Da Aira