Noites de cianuro (III) – Apre(he)nder o imposible

Sublimamos –non sen esforzo–
a arte de enlear a sinxeleza,
nós, vermes na fenda da pedra,
morcegos entre resóns xordos
e mestas melodías recorrentes
feridoras coma falsos abrentes.

Atopamos maneiras imposibles
de afastar e achegar as peles
marcándoas con unllas e dentes,
tornando febles, corrompibles
os corpos que nos ouviron clamar,
as linguas que nos axudaron a amar.

Mastigaremos somníferos a eito,
profundaremos nos pesadelos
para aprender a repetir os erros
fuxindo dun simple tempo perfecto,
procurando o veleno, a dose axeitada
que nos restitúa as noites roubadas.

Carlos Da Aira
Fotografía: Carlos Da Aira

Noites de cianuro (II)

Soñei un eclipse de sol,
unha aurora boreal
e unha lúa incompleta,
os meus ollos en formol
deformando a espiral
no pánico á tormenta.

Soñei de novo un posible
e algún desexo prohibido
xogando a fuxir da censura
sen achar o pracer crible,
centos de intentos falidos
en fila a tornar en negrura.

Soñeime amando o meu corpo
e lembrei aquilo que son
alén de tantos xuízos alleos
–o adiamento dun morto,
único dono, con ou sen razón,
das miñas eivas e apoxeos—.

Carlos Da Aira
Fotografía: Carlos Da Aira

Berrarlles ós xordos

Tamén eu esquezo solpores rexios,
trafico con xogos de palabras e procuro
novas mesturas que me roian os soños,
regalo antónimos á porta dos colexios
a cambio de vellos insultos
que reservo para os outonos.

Retorzo olladas no fondo da celulosa
co desexo insán de provocar
singularidades no meu universo
-curvaturas extremas, escuras nebulosas-
acubillando monstros ridículos,
diminutos insectos sanguinarios
entre as tempas e os testículos,
no estalar dos dedos a compás ternario.

Fóra, a raíz de pedra que racha os tempos,
a insultante melodía aborrecida
duplica os vellos paradoxos e contamina
as peles intocables e os podres alentos.

Heime de subir ao alto, que no alto mato ben,
para ver os meus amigos que hoxe veñen de morrer.

Ergo puños de compañeiros que decidiron
amputarse as extremidades baldías e sobrantes
debuxando escusas nas areas das costas da morte,
coma quen lixa con sangue corpos agoniantes
e espalla slogans magníficos berrando en braille
nos ouvidos dos xordos defuntos de onte.

Que lles aproveite o cianuro con raña
e vomiten en copas de alpaca,
pero que non me conviden á festa.

Que engulan mercurio para medirse a febre
e se indixesten de tanto lamberse o seme.
Compartimos outras orxías. Non me agardedes nesta!

Carlos Da Aira
Imaxe: “Yellow“, escultura de Nathan Sawaya