Estamos rodeados de radon

Estamos rodeados de radon.

Cada un dos nosos movementos
finaliza nun centímetro cadrado de cuarzo.

Hai unha central nuclear explotando a cámara lenta
en cada nostalxia desta aldea,
máis alá das matanzas do porco
e das seituras
nas que as mozas perdían

aneis de ouro
―as falanxes amputadas―
cintas do pelo
―un mapa de Chernóbil no coiro cabeludo―
mazás coloradas
―anacos de pel requeimada―

Nesta tribo, os gaiteiros tocan de ouvido
e aprenden, con cada muiñeira postindustrial,
novas maneiras de acariñar,
novos camiños que parten dos afectos
para aniñar no agnosticismo.

A nosa teoría do universo naceu
de entre a carqueixa verde
e os ollos húmidos
―ou viceversa.

Poema e fotografía: Carlos Da Aira

Así se constrúe

Como escoitas o balbordo que produce un regato, adrede,
para que saibas que está aí e poidas describilo

como unha árbore calcula a inclinación, o ángulo axeitado
no que deitarse sobre a fraga e saibas que existe
podendo así introducires os dedos na cortiza,
blasfemar docemente no seu interior
e que a terra se estremeza

como se conxuga un verbo que só sentiches
na sólida voz da avoa, cando ollaba para o ceo
e as nubes parecían pedirlle permiso para arroiar

como un albanel retella a bóveda celeste,
ofrecendo os cadrís, as cervicais, quizais unha hernia
para gorecernos da treboada mentres inventamos
as nosas propias constelacións, un horóscopo de xoguete

como te mira fite a fite o cuco dende a alta copa do piñeiro
cando lle falas de minutos e segundos ou lle pides a hora

como roxen as follas do loureiro seco co vento do norte,
como se desnorta un verso afastado do poema

así se constrúe un refuxio para os sentidos,
un exame psicotécnico,
unha declaración de intencións.

Poema e fotografía: Carlos Da Aira

Un canastro é

Un canastro é
unha caixa de zapatos
dentro dunha caixa de Schrödinger,

está aí en pé
enteiro ―o perfil dun penedo berrando contra as leis da física
en ruínas ―a dentadura do avó rillando os ósos do churrasco, un recordo para o infinito

cheo ―unha boca pronunciando afouteza casta prole liñaxe
inútil ―a honra, ou unha boca pronunciando afouteza casta prole liñaxe, no tempo da fame

a un tempo pechado
no inmenso campo gravitacional do autoodio
e aberto
en romántica ninfomanía, ofrecéndose a homes e mulleres

a un tempo de pedra
esnaquizando ―indistintamente, sen escrúpulos― as raíces dunha árbore ou dun pobo
e de ladrillo
condensando nunha ollada a estética da desaparición ou da vergoña

un enigma dividido en lascas, o feldespato explotando nas mans dun terrorista inexperto
a implosión do orgullo, automutilación
suicidio de oferta, dous por un
onanismo de segunda man,
un posto de trebellos na feira do quince.

Un canastro é
unha caixa de mistos
dentro dunha caixa de Schrödinger,

o verniz do ostracismo nos barrotes de madeira acarunchada
o interior do cárcere onde pariron as exiliadas
o útero da abundancia:

carretadas de mazarocas de millo envolvendo muxicas de superrealismo
unha lata de cervexa esbrancuxada, anacos etílicos de vidro
os pelellos dos ratos que morreron de fame agardando
pola solidariedade dos seus paisanos labregos
un transistor coas pilas corroídas e o dial atrancado nun golpe de estado
unha aguillada de pvc, unha caixa de condóns, revistas porno
a terrible potencia das leccións de sexoloxía que imparte a aldea cando ninguén mira
ou todos miran cara outro lado

un colchón amarelado con pesadelos bordados e anacos de pel apegados á tea,
unha listaxe cos alcumes de tódalas mulleres que non foron á escola pero
―demostrando a forza infinda das coxas entre as que nacemos―
cavaron sementaron sacharon regaron
e finalmente
aleitaron un por un os sucos da terra enteira.

os ocos que deixaron os que fuxiron sen dereito a bágoas,
toda a rabia e o odio que colle nunha cartucheira,

unha pistola ou un cento
un morto ou un cento
un paraugas ou un cento de paraugas paseando polas cunetas
unha pedra de afiar, o sangue coagulado escorregando entre dúas arestas.

Un canastro é
unha caixa de música
dentro dunha caixa de Schrödinger,

a lista dos reis godos como medida da cultura ou incultura
o alzhéimer solidificado na cotra das feridas que provoca unha monarquía.

no envés do portal, marcas de xiz
apuntamentos ó chou na procura do triunfo ou a supervivencia
bosquexos, borranchos, fórmulas para calcular a capacidade da memoria.

nas fendas da pedra, un baleiro en absoluto relativo
e nas doelas ―sen lugar para eufemismos― as profundas marcas das uñas
dando conta da perfección acadada pola humanidade
na arte da tortura sen culpas nin responsables.

Un canastro é
unha caixa forte
dentro dunha caixa de Schrödinger,

un tótem
un animal de catro patas descabezado e rabelo
unha vaca cos tetos petrificados dando leite para todo un país.
un gato bufando sen acougo, coas gadoupas en tensión, presto a saltar sobre o futuro
―en canto alguén se atreva a abrir a caixa―
e arrincarlle a pel ó pasado para lle cobrar todas as débedas.

un almacén para amorear as dúbidas sobre a propia identidade
un fogar ecléctico para as fillas da sega
un puñazo no teu peito e ti cos ollos pechados.

Un canastro é
iso
unha caixa torácica
unha pregunta que non podes esquivar.

Poema e fotografía: Carlos Da Aira

Os restos do solpor

Esta é a historia de como se aprende a contar os soños
tamén o relato da vertixe, a descrición do loureiro
medrando ós poucos de maneira perceptible
as eclipses que se agochan entre as ramas
o arsenal que contén todas as armas brancas
no gume serrado das súas bandeiras ocres
e ningún sol máis alá de Venus

unha folla verde, unha pregunta de anticuario
outra folla seca, o tempo de podar os cabelos
ou tatuarme un sinal de prohibido tentalo de novo

a ollada perdida nos ocos que traspasa a pouca luz
que lle vai sobrando ó nacente
un reloxo de area en miniatura, un cadro mal colgado
nun tabique calquera desta casa de bonecas entre os pulmóns
o equilibrio sospeitoso da arte que unha vez máis
non nos protexeu da intemperie nin nos advertiu dos perigos
duns ollos en chamas, dunha carne inzada de anzois

o resto son só os restos dun solpor a medio gas
as fillas que rindo de nós nunca riron nin rirán connosco
os enxames que xa non nos visitan para perforarnos os ouvidos
as vacalouras escornando os farois sen equipo de protección
zoando, bisbando segredos, deixando pistas para mañá

a carón do loureiro novo, a vella e sinxela figueira
facendo alarde duns froitos que este ano minguou a xeada seca
e xa ninguén se esforza en roubar ó pasar por diante da cancela

só meu pai visita a figueira de cando en vez
chama ó timbre e nunca entra na casa se non llo pido

come media ducia de figos e non fai preguntas delicadas
porque intúe a probabilidade de que lle responda

e nós os dous xa choramos xuntos unha vez

 

Poema e foto: Carlos Da Aira

Xa nada cheira coma antes

Os libros xa non cheiran a libro. Aquel arrecendo que xurdía do horizonte onde se unen as peles máis brancas, aquel cordón umbilical que asomaba nas puntadas, aquela mestura de cola, tinta e papel colonizándonos os pulmóns, aquela antesala da adicción máis doce para nós, consumidores, e máis dura para eles, o sistema. Agora, se lapas os dedos despois de pasar cada páxina, xa non notas aquel sabor a mazá verde e ácida, aquel resaibo a droga prohibida, a transgresión, a delito, a heroicidade.

As portas das casas xa non cheiran coma antes, a benvida e sorpresa, a froita fresca. Agora fede a pólvora e a trampa por tras dos pechos, entre os gonzos, e unha corrente de aire tóxica substituíu aqueles felpudos de goma que arrincaban de raíz todos os pasos mal dados durante a xornada. Agora todas as portas semellan portas de atrás, e todas as cancelas pechan do revés, contra o mundo, convertendo cada visita, cada veciño, nun inimigo que derrubar.

As noites xa non cheiran a noite. Limpamos concienciudamente a superficie das nosas mentiras, antes de pronuncialas, coa máis variada gama de produtos de hixiene persoal, facendo da nosa nocturnidade un oco aséptico e baleiro onde xa non agochamos os bicos prohibidos, eses que nos daban a vida ao tempo que nos roubaban a virxindade coa violencia da primeira copa de augardente.

Os charcos xa non cheiran a charco, nin a auga; cheiran a chuvia ácida, a documental sobre Chernóbil e mutacións xenéticas, cheiran a chapapote e praia sen ondas, nin rochas, nin vento, nin cunchas; cheiran a buratos de ladrillo, ou nin sequera iso: cheiran a buratos grises, a pésima novela de ciencia ficción, a máquina do tempo sen batería. As nenas de mañá míranse nos charcos de hoxe e non se ven reflectidas; saltan nos charcos de hoxe e non chapican unha soa gota de auga, saltan neles con todas as súas forzas e apenas conseguen producir o terrible ruído duns zapatos esmagando formigas que xa non volven de traballar, como nos contos, senón de emborracharse na taberna, e é por iso que volven facendo eses.

O amor xa non cheira coma antes, a inocencia desbocada e perigosa. Toda a tecnoloxía deste século foi inventada e desenvolvida quer para ocultar o arrecendo do amor quer para fabricar os cartos cos que lle mercar un fermoso disfrace e un perfume indecentemente caro. Sexa como for, estamos a pagar a nosa perda irremediable do olfacto para o amor.

Xa nin o odio cheira coma antes!
Lembrades? Lembrades como arrecendía antes, o odio, a revolución?
Agora o odio tan só cheira -simple e asepticamente- a odio; e así non hai quen se namore.

Poema e fotografía: Carlos Da Aira

O soño de Europa

hai, nos pregues deste mapa, unha corrente de aire
de temperatura indeterminada, incalculable
unha bandada de paxaros autistas e asíncronos
un cardume de peixes en proceso de secado
por exemplo filetes de bacallau como sabas onde proxectar
a vergoña dun continente enteiro
unha bogada enteira de sabas
tendidas ó clareo dun sol en proceso de descomposición
un círculo de estrelas moribundas
un círculo que non acerta a debuxar unha constelación
―sequera a forma aproximada da boca dun pozo negro―

hai un dicionario con tapas de pel e fío de ouro
vomitando escusas, fronteiras, zapatos desemparellados
bonecas que aprenden a levitar para non ter que tocar o chan cos pés
para ceibarse de arder, de se derreter
nun inferno de experimentos macroeconómicos

ás veces, nese proceso de reencarnación
―no desesperado último intento de fuxida―
as bonecas ensaian novas técnicas de escapismo
por exemplo reencarnárense en manequíns
poboando entón, ó azar, os escaparates dos bulevares
nas capitais dun progreso pornográfico
ou os estantes descatalogados dos almacéns
nas factorías do esperpento

hai un manual de instrucións
un titorial para non cometer erros de principiante
na solicitude dun subsidio dirixido a mudares de pel
e convertéreste nunha víbora das boas
isto é
un réptil poderoso, con familia, tarxeta de crédito e un pasaporte
en cuxa fotografía apareces con gafas de espello
e a mirada inerte ou esquiva
―derrotada, en calquera caso.

hai, en definitiva, unha península de sangue coagulado
unha terra como anacos de carne pendurando dun mar, unida a el
por apenas un pelello, un cordel de cadáveres acuosos
que non acaban de quedar lindos nas fotografías
cando aparecen sen querer alá ó fondo
detrás dos sorrisos relucentes de bocas cheas que saben pronunciar
―sen pestanexar, sen abrir os beizos nin mover a lingua―
ese compendio de mentiras
para as que xa esgotaron todos os antefaces
todos os disfraces, todas as caretas

como cando din cidadáns e queren dicir mercancía
como cando din cristiá e queren dicir blasfemia
como cando din valores e queren dicir mercado
como cando din tradición e queren dicir xenocidio
como cando din pasado e queren dicir amnesia

como cando din futuro
e queren dicir as mesmas vellas tácticas de exterminio.

Fotografía e poema: Carlos Da Aira

Antenas panópticas

Naceunos unha antena, un tótem descomunal
en cada outeiro, en cada costela cartografada,
un sistema nervioso de garitas,
unha cordilleira de ameazas,
un compendio de estalagmitas,
baluartes formando un asedio.

Non estaban cando fixemos as preguntas,
pero de súpeto acordamos dunha transición
e aí estaban as ondas
atravesándonos coma un sismo,
vendéndonos o dereito á información,
o arrecendo das mordazas
matizándonos nas peles a gama cromática dos negróns,
unha clase maxistral sobre como anoarmos os bozos
sen deixarnos levar pola indignación.

Agora temos hercios, vatios, amperios e imperios
coagulándonos as searas,
facendo da veciñanza un valado de alta tensión,
unha advertencia de perigo de morte,
un convite á desconfianza.

Xa non hai muiñada sen parte meteorolóxico,
orgasmo sen previo aviso,
frechazo sen campo de tiro.

Convertestes cada penedo nun panóptico,
sulfatástesnos o padal no tempo da colleita,
provocástesnos incendios na lingua.

Pero nós herdamos luvas de liño,
arados de ferro e dentes afiados
cos que abrirmos novos camiños,
e temos nas coxas un baile de san Vito,
un tangaraño no corpo que debería preocuparvos,

porque imos parir unha revolución entre o millo,

ímosvos mover todos, todos os marcos!

 

Poema e fotografía: Carlos Da Aira

A %d blogueros les gusta esto: